A cultura popular

Pódese entender por cultura a aquelas respostas que o individuo poder dar ante unha problemática social. Hai dous tipos de cultura: a do saber, a que se aprende mediante o estudo e se pon en práctica ( o que se lle chama tamén educación e sabedoría). Pero hai outro tipo de cultura que se aprende por imitación dun comportamento social, baseado no principio de ensaio-erro. Unha persoa sabe realizar unha operación alxebraica, onde están os Andes ou por que no Ártico non hai pigüíns como resultado do que aprendeu nos libros. Sen embargo unha persoa do rural, xa desde neno, sabe por que a vaca dá leite, cando o dá e ata que momento se lle pode quitar; ou o proceso da sementeira e colleita dun produto. Esta sería a cultura persoal e social.

Durante os Séculos Escuros Galicia viuse mermada pola comunicación escrita; isto fixo que a comunicación de trasmisión oral fose en crecemento, xa que era o medio de aprendemento social de moitos aspectos no seu desenvolvemento. E esta cultura, baseada en ditos, contos, refráns, adiviñas, lendas, bailes, cantos, folclore..., íase trasmitindo de xeración en xeración que chega ata os nosos días.

É magoa que se vaia perdendo de maneira inexorable esta cultura que os máis vellos aínda podían dala a coñecer; xa quedan poucos e cada vez menos.